Terug in de schoolbanken!

Terug in de schoolbanken!

Velen van ons denken nog weleens terug aan hun jaren op school. Wat bij sommigen in hun dromen, of beter gezegd hun nachtmerries, nog wel eens langs komt zijn de spanningen voor een toets, de eindeloze berg huiswerk en de onzekerheden in de groep. In het nieuwe tv-programma ‘Een klas vol ouders’ wordt dit allemaal weer werkelijkheid voor een aantal ouders. Het format van het programma is dat de ouders opnieuw groep 8 doen op de school van hun kinderen. Met alles wat daarbij hoort zoals je houden aan de regels van de school, stil zijn in de les, het huiswerk en spelen op het plein in de pauze. Het is interessant om te zien wat er gebeurt met deze ouders. Hoe herkenbaar de angsten en de spanning zijn. Veel situaties zijn één op één te vertalen naar een klas vol kinderen in groep 8.

Zoals elk kind in de klas uniek is, zo zijn deze ouders dat ook. De vader die te kampen heeft met dyslexie, heeft een hekel aan taal en uit dat ook. Als je weet waarom hij er een hekel aan heeft snap je hem beter. Als je daarbij denkt aan het kind in de klas wat zich niet altijd zo gewenst gedraagt en je weet dat die ook met dyslexie te kampen heeft dan levert dit programma iets moois op. De voice-over bij het programma verklaart haarfijn hoe het komt dat deze vader zich zo gedraagt. Die voice-over missen we in de klas met kinderen en vaak wordt daar primair naar het gedrag gekeken zonder te zoeken naar de mogelijk achterliggende oorzaak.

Eén van de ouders heeft het nodig om af en toe even de rust op te zoeken en zij mag dan ook het lokaal verlaten als ze dat nodig acht. Er is begrip voor en deze ouder voelt zich serieus genomen. Ook hier is weer een vertaalslag te maken naar de kinderen. Want wat zijn hun behoeftes en hoe makkelijk zouden we hen daar soms in tegemoet kunnen komen. Het vraagt wel om een oprecht contact met het kind. Dat daar in het huidige onderwijs niet altijd tijd en gelegenheid voor is mag duidelijk zijn, maar erkennen dat dit belangrijk is, is stap 1.

Als de cijfers van de toets bekend worden gemaakt voel je het drama in de klas. De bollebozen die boos zijn op zichzelf omdat ze toch door dat ene foutje een negen hebben tegenover de ouder die zo verschrikkelijk trots is op haar 71/2, maar haar cijfer na deze opmerking niet meer hardop durft te zeggen. Zo gaat dat dus in een klas vol kinderen.

Een mooi moment is als de juf een vader op het speelplein aanspreekt omdat hij stiekem koffie uit de koffieautomaat heeft gehaald. Hij krijgt het schaamrood op de kaken als de juf hem uitlegt dat hij zich niet aan de regels houdt die zij samen hebben afgesproken. Je houdt je aan de afspraken dat is de boodschap, anders moet je er niet mee akkoord gaan.

Wat pesten met iemand doet wordt ook weer heel duidelijk als je de emotie van de moeder ziet die vroeger gepest werd. Hoe diep de sporen zijn die dat achterlaat. Zowel bij degene die gepest wordt als bij de pester zelf, want ook die zat tussen deze ouders. Nu niet meer als pester, maar als iemand met spijt van haar gedrag vroeger en met een grote behoefte om dingen weer goed te maken.

Ouders ervaren wat de kinderen in de klas meemaken en wij, als kijkers vanuit een thuissituatie of als medewerker in het onderwijs, kunnen er ons voordeel mee doen!